Bu hadisin Türkçe meali henüz hazırlanmadı; Arapça metni aşağıdadır.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُيَسَّرٍ أَبُو سَعْدٍ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَيٍّ ، عَنْ أَبِيهِ : أَنَّ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ كَانَ يُعَلِّمُ رَجُلًا مَكْفُوفًا ، فَكَانَ إِذَا أَتَاهُ غَدَّاهُ . قَالَ : فَوَجَدْتُ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ ، فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ ، فَقَالَ : إِنْ كَانَ شَيْئًا يُتْحِفُكَ بِهِ فَلَا خَيْرَ فِيهِ ، وَإِنْ كَانَ مِنْ طَعَامِهِ وَطَعَامِ أَهْلِهِ فَلَا بَأْسَ [بِهِ] [١]