SÜNNETİMİZSÜNNET VE HADİS KÜTÜPHANESİ
es-Sünenü'l-Kübrâ › Kitâb 66 · Dâvâ ve Deliller › Bâb 19Konum
BÂBLAR — Dâvâ ve Deliller (19)
  1. 1Delilin davacıya, yemin ise davalıya ait olmasıباب: البَيِّنَةُ على المُدَّعِى، واليَميُن على المُدَّعَى عَلَيهِ
  2. 2İki kişinin, birinin elinde olan mal veya başka bir şey üzerinde anlaşmazlıklarıبابُ الرَّجُلَيِن يَتَنازَعانِ المالَ وما يَتَنازَعانِ فيه فى يَدِ أحَدِهِما
  3. 3İki davacının, ikisinin elinde olan mal veya başka bir şey üzerinde anlaşmazlıklarıبابُ المُتَداعيَينِ يَتَنازَعانِ المالَ، وما يَتَنازَعانِ فيه فى أيديهِما مَعًا
  4. 4İki davacının, birinin elinde olan bir şey üzerinde anlaşmazlıkları ve elinde olmayanın delil getirmesiبابُ المُتَداعيَينِ يَتَداعَيانِ شَيئًا فى يَدِ أحَدِهِما فيُقيمُ الَّذِى لَيسَ فى يَدِه بَيِّنَةً بدَعواه
  5. 5İki davacının, birinin elinde olan bir şey üzerinde anlaşmazlıkları ve her birinin delil getirmesiبابُ المُتَداعيَينِ يَتَنازَعانِ شَيئًا فى يَدِ أحَدِهِما ويُقيمُ كُلُّ واحِدٍ مِنهُما على ذَلِكَ بَيِّنَةً
  6. 6Şahitlerin sayısının çokluğuyla tercih edilmemesi gerektiğini söyleyenlerبابُ مَن قال: لا يُرَجَّحُ فى الشُّهودِ بكَثرَةِ العَدَدِ
  7. 7İki davacının ellerinde olan bir şeyi paylaşmaları ve her birinin iddiası için delil getirmesiبابُ المُتَداعيَينِ يَتَنازَعانِ شَيئًا فى أيديهِما مَعًا ويُقيمُ كُلُّ واحِدٍ مِنهُما بَيِّنَةً بدَعواه
  8. 8İki davacının ellerinde olmayan bir şeyi paylaşmaları ve her birinin iddiası için delil getirmesiبابُ المُتَداعيَينِ يَتَداعَيانِ ما لَم يَكُنْ فى يَدِ واحِدٍ مِنهُما، ويُقيمُ كُلُّ واحِدٍ مِنهُما بَيِّنَةً بدَعواه
  9. 9Bir kimsenin mülkiyetinin aslı biliniyorsa, delil ile mülkiyetin sona erdiği bilinene kadar mülkiyetinde kalmasıباب: مَن عُرِفَ له أصلُ مِلكٍ فهو على مِلكِه حَتَّى يُعَلَمَ زَوالُه عنه ببَيِّنَةٍ تَقومُ عَلَيهِ
  10. 10Bir adamın başka bir adam aleyhine iki şahit getirmesi, şahitleriyle birlikte yemin etmemesiبابٌ: الرَّجُلُ يَجِئُ بشاهِدَينِ على رَجُلٍ بحَقٍّ، فلا يَمينَ عَلَيه مَعَ شاهِدَيهِ
  11. 11Delil ile birlikte yemin eden kimseبابُ مَن رأى الحَلِفَ مَعَ البَيِّنَةِ
  12. 12Kâfeler ve çocuk iddiasıبابُ القافَةِ ودَعوَى الوَلَدِ
  13. 13Benzerliklerin soylar üzerindeki etkisi ve daha güçlü bir delil olmadığında hükmüبابُ الدَّليلِ على أن لِغَلَبَةِ الأشباهِ تأثيرًا فى الأنسابِ، وأنَّ لها حُكمًا إذا لَم يَكُنْ ما هو أقوَى مِنها مِن فِراشٍ أو غَيِرهِ
  14. 14Tek bir çocuğun iki erkeğin suyundan yaratılmadığına dair delilبابُ ما يُستَدَلُّ به على أن الوَلَدَ الواحِدَ لا يَكونُ مَخلوقًا مِن ماءِ رَجُلَينِ
  15. 15Kâfe olmadığında kura çekilmesi gerektiğini söyleyen kimseبابُ مَن قال: يُقرَعُ بَينَهُما إذا لَم يَكُن قافَةٌ
  16. 16Tek bir çocuğun iki anneye ait olmadığına dair delilبابُ ما يُستَدَلُّ به على أن الوَلَدَ الواحِدَ لا يُلحَقُ بأُمَّينِ
  17. 17Çocuğun ebeveynlerinden birinin İslam'ı kabul etmesiyle Müslüman olmasıبابٌ: الوَلَدُ يُسلِمُ بإِسلامِ أحَدِ أبَوَيه
  18. 18Ev eşyası konusunda karı kocanın anlaşmazlığıبابُ مَتاعِ البَيتِ يَختَلِفُ فيه الزَّوجانِ
  19. 19Bir adamın hakkını kendisinden esirgeyen kimseden almasıبابُ أخذِ الرَّجُلِ حَقَّه مِمَّن يَمنَعُه إيّاهُ

es-Sünenü'l-Kübrâ 21339

Dâvâ ve Deliller
Bu eserin Türkçe çevirisi henüz hazırlanmadı; hadisler Arapça aslıyla okunabilir. Katkıda bulun
BÂB (19)
Bir adamın hakkını kendisinden esirgeyen kimseden alması
بابُ أخذِ الرَّجُلِ حَقَّه مِمَّن يَمنَعُه إيّاهُ
أخبرَنا أبو الحَسَنِ علىُّ بنُ أحمدَ بنِ عبدانَ، أنبأنا أحمدُ بنُ عُبَيدٍ الصَّفّارُ، حدثنا ابنُ مِلحانَ، حدثنا يَحيَى بنُ بُكَيرٍ، حدثنا اللَّيثُ، حَدَّثَنِى يونُسُ، عن ابنِ شِهابٍ (ح) وأخبرَنا أبو عبدِ اللَّهِ الحافظُ، أخبرَنِى أبو محمدٍ الحَسَنُ بنُ محمدِ بنِ حَليمٍ المَروَزِىُّ، أخبرَنا محمدُ بنُ عمرِو بنِ الموَجِّهِ، أنبأنا عبدانُ، أنبأنا عبدُ اللَّهِ، عن يونُسَ بنِ يَزيدَ، عن الزُّهرِىِّ، حَدَّثَنِى عُروَةُ، عن عائشةَ -رضى اللَّه عنها- قالَت: جاءَت هِندُ بنتُ عُتبَةَ بنِ رَبيعَةَ فقالَت: يا رسولَ اللَّه، واللَّهِ ما كان على ظَهرِ الأرضِ مِن أهلِ خِباءٍ أحَبَّ إلَىَّ أن يَذِلّوا مِن أهلِ خِبائِكَ، ثُمَّ ما أصبَحَ اليَومَ على ظَهرِ الأرضِ أهلُ خِباءٍ أحَبَّ إلَىَّ أن يَعِزُّوا مِن أهلِ خِبائِكَ. قال: "وأيضًا والَّذِى نَفسِى بيَدِه". ثُمَّ قالَت: يا رسولَ اللَّهِ، إنَّ أبا سُفيانَ رَجُلٌ مُمسِكٌ؛ فهَل عَلَىَّ حَرَجٌ فى أن أُطعِمَ مِنَ الَّذِى له عيالًا؟ قال: "لا، بالمَعروفِ". وفِى رِوايَةِ ابنِ بُكَيرٍ: فهَل علىَّ مِن حَرَجٍ أن أُطعِمَ مِنَ الَّذِى لَهُ؟ قال: "نَعَمْ بالمَعروفِ". ومَعناهُما واحِدٌ، وشَكَّ ابنُ بُكَيرٍ فى أحياءٍ أو خِباءٍ. رَواه البخارىُّ فى "الصحيح" عن ابنِ بُكَيرٍ، وفى مَوضِعٍ آخَرَ عن عبدانَ، وأخرَجَه مسلمٌ مِن وجهَينِ آخَرَينِ عن ابنِ شِهابٍ.
KAYNAK
es-Sünenü'l-Kübrâ, Kitâb 66 (Dâvâ ve Deliller), Bâb 19, Hadis no. 21339
sunnetimiz.com/beyhaki:21339