Sünen-i Nesâî 1527

Enes (radıyallahü anh)’ten rivâyete göre, şöyle demiştir: Bir yıl kuraklık olmuştu. Cuma günü bir Müslüman, Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) giderek: “Ey Allah’ın Rasûlü ! Yağmurlar yağmaz oldu, topraklar kuraklıktan yarıldı, hayvanlar mahvoldu” diye yakındı. Peygamber (sallallahü aleyhi ve sellem) hemen ellerini kaldırdı -gökte hiçbir bulut görmüyorduk- koltuk altlarının beyazlığını bile gördüm. Allah’tan yağmur istedi. Enes diyor ki: “Biz daha cumayı kılmadan evleri yakın olan gençler bile evlerine nasıl döneceklerini düşünmeye başladılar. Yağmur tam bir hafta boyu yağdı.” Ertesi Cuma cemaat: “Ey Allah’ın Rasûlü ! çok yağmurdan dolayı evler yıkıldı binitler bile yola çıkamaz hale geldi” dediler. Bunun üzerine Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): İnsan oğlunun ne çabuk usanıp bıktığını görerek tebessüm etti ve ellerini kaldırarak şöyle dua etti: “Allah’ım, bize değil çevremize…” bunun üzerine Medine’den yağmur derhal kesildi. ( Muvatta ', İstiska : 2; Buhârî , İstiska : 9)