Sünen-i Nesâî 5387

Şüreyh’in babası Hani (radıyallahü anh) anlatıyor: Elçi olarak Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem)’in huzuruna gittiğimizde Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) arkadaşlarımın bana Ebu’l Hakem dediğini işitti ve beni çağırarak şöyle dedi: “Gerçek hakem Allah’tır. Hüküm onundur niçin Ebu’l Hakem diye künyeleniyorsun ?” Ben de: “Kavmim bir meselede anlaşamayınca bana gelirler aralarında hakemlik yaparım, iki tarafta hükmüme razı olurlar” dedim. Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Bu ne güzel bir iştir çoluk çocuk neyin var” dedi. Ben de: “Oğullarım; Şüreyh , Abdullah ve Müslim var” dedim. Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “En büyükleri hangisidir?” dedi. Ben de: “ Şüreyh ” dedim. Bunun üzerine Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “O halde sen Ebu Şureyh’sin ” diyerek, bana ve oğluma hayır duada bulundu. ( Ebû Davud , Edeb : 70)