Sünen-i Nesâî 3681

Numan b. Beşir el Ensarî (radıyallahü anh)’den rivâyete göre, Annesi – Revaha’nın kızıdır- babasından Numan’a malından bir miktar bağışlamasını istedi. Fakat Numan’ın babası işi ağır aldı ve bir yıl geciktirdi sonra da oğluna bir şeyler bağışladı. Fakat karısı Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem)’i şahit tutmaz isen buna razı olmam dedi. Bunun üzerine Numan’ın babası Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e geldi ve Ey Allah'ın Rasûlü ! Bu çocuğun annesi yani karım bu çocuğa yaptığım bir bağıştan dolayı beni uğraştırıyor. Bunun üzerine Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Ey Beşir ! Bu çocuğundan başka çocukların var mı?” buyurdu. Beşir : “Evet” dedi. Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Öyleyse aynen bu oğluna verdiğin miktarda onlara da bir şeyler verdin mi?” buyurdu. Beşir : “Hayır” deyince, Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Öyleyse beni bu işe şahit tutma! Zulüm olan bir işte ben şahitlik yapamam” buyurdular. ( Buhârî , Hibe: 11; Müslim, Hibât : 3)