Sünen-i Nesâî 3682

Numan (radıyallahü anh)’dan rivâyete göre, şöyle demiştir: Annem, babamdan bazı şeyleri bana bağışlamasını istemişti. Babam da onları bana bağışlamıştı. Fakat annem: “ Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem)’i şahit tutmadıkça ben buna razı olmam” dedi. Numan diyor ki: “Ben bir çocuktum babam elimden tuttu Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e getirdi ve Ey Allah’ın Rasûlü ! Bu çocuğun annesi -ki Revaha’nın kızıdır- bu çocuğa bağışta bulunmamı istedi ve yaptığım bu bağışta da Seni şahit tutmamı istiyor” dedi. Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Ey Beşir ! Senin bundan başka çocukların var mı?” Beşir : “Evet” dedi. “Buna verdiğin gibi onlara da verdin mi?” buyurdu: Beşir : “Hayır” dedi. Rasûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem): “Öyleyse Beni şahit tutma! Ben adîl olmayan, haksızlık olan bir işte şahitlik yapamam” buyurdu. ( Buhârî , Hibe: 11; Müslim, Hibât : 3)